Jak wybrać platformę B2B: trzy drogi na open source

Trzecia kolumna stoi na tej samej platformie co druga

To nie jest przeoczenie, tylko sedno wyboru. Maco B2B nie jest osobną platformą, tylko paczką modułów do Magento 2 i Mage-OS, więc pytanie nie brzmi „Magento czy Maco B2B”. Brzmi: skoro Magento Open Source nie ma funkcji B2B, skąd je wziąć. Z kilkunastu wtyczek różnych autorów czy z jednej paczki w jednym cyklu aktualizacji.

Warto od razu rozbroić nieporozumienie, na którym opiera się połowa wyników wyszukiwania. Konta firmowe z rolami, katalogi i ceny per kontrahent, negocjowana oferta, zamawianie po symbolach i kredyt kupiecki to moduły płatnego Adobe Commerce B2B. W Magento Open Source ich nie ma i nie jest to kwestia konfiguracji: brakuje samych pakietów. Rozpisaliśmy to moduł po module na stronie Maco B2B.

OroCommerce jest w tym zestawieniu wyjątkiem i dlatego w ogóle warto go rozważyć: B2B siedzi w rdzeniu platformy, a nie w płatnym dodatku. Za tę wygodę płaci się w innym miejscu, i to miejsce też jest w tabeli.

Licencja to najmniejsza pozycja rachunku

W żadnej z trzech kolumn nie płacisz za platformę. OroCommerce Community i Magento Open Source są na licencjach open source, a paczka Maco B2B wchodzi w cenę wdrożenia. Różnica zaczyna się dopiero pod spodem i układa w trzy pozycje.

Rozszerzenia. Przy Magento bez paczki każda funkcja B2B ma swój cennik: pojedyncze wtyczki chodzą po 500 do 2 000 EUR, a pakiety zbiorcze pokrywają po kilka pozycji naraz i wychodzą taniej niż suma. Prawdziwy koszt nie jest jednak w cenniku, tylko w tym, że każda wtyczka ma innego autora, własny cykl aktualizacji i własną definicję tego, czym jest firma. Do tego dochodzi licencja frontendu Hyvä Themes, około 1 000 USD jednorazowo na sklep, i płaci się ją także przy naszej paczce.

Wdrożenie. Największa i najbardziej rozstrzelona pozycja, w każdej z trzech kolumn. Najdłuższym elementem projektu rzadko są moduły. Zwykle jest nim doprowadzenie danych z ERP do stanu, w którym da się na nich sprzedawać: indeksy, jednostki, przeliczniki opakowań, cenniki i salda.

Utrzymanie. Tu rozjazd rośnie z czasem. Zestaw kilkunastu wtyczek aktualizuje się w tempie najwolniejszego autora, a jedna paczka w jednym. Przy edycjach płatnych, których to zestawienie nie obejmuje, dochodzi jeszcze licencja roczna skalowana obrotem, i to ona zwykle decyduje o całkowitym koszcie po trzech latach.

Widełek własnego wdrożenia nie podajemy na stronie, bo liczba bez zakresu wprowadza w błąd w obie strony. Podajemy je w rozmowie, po ustaleniu, ile jest kontrahentów, jaki ERP i ile rynków.

A gdyby wziąć gotowe, w abonamencie

To pytanie pada w każdej rozmowie i nie jest naiwne. Gotowa platforma w modelu SaaS startuje szybciej, nie wymaga własnego zespołu ani partnera do utrzymania serwera, a rachunek w pierwszym roku jest niższy od każdej z trzech kolumn wyżej. Jeżeli katalog liczy kilkuset prostych produktów, proces zamówienia jest standardowy, ERP nie musi być źródłem cen i stanów, a kanał hurtowy dopiero testujesz, to jest właściwa odpowiedź. Wdrażamy Shopify i nie mamy powodu twierdzić inaczej.

Nie jest to jednak czwarta kolumna tego samego zestawienia, bo pytanie jest inne. Tam pytaliśmy, skąd wziąć funkcje B2B: z rdzenia platformy, z jednej paczki modułów czy z kilkunastu wtyczek. Tutaj pytanie brzmi, czyja jest platforma, na której stoi Twoja sprzedaż, i co z tego wynika w trzecim roku.

Jedna rzecz odróżnia hurt od detalu w tym wyborze mocniej niż wszystko inne: w B2B cena nie jest atrybutem produktu. Liczy ją ERP albo silnik cen, po umowie, saldzie, progu ilościowym i przeliczniku opakowania, a sklep ma ją tylko pokazać. Model, który nie wpuszcza obcej logiki do liczenia ceny, nie jest w tym miejscu tańszą wersją tego samego rozwiązania.

Dlaczego ten wybór liczy się na 3–5 lat, a nie na rok

Oba modele mają odwrotnie ułożony rachunek i w tym siedzi całe nieporozumienie. Wdrożenie open source jest wydatkiem inwestycyjnym: płacisz raz i z góry za platformę, integracje i migrację danych, a potem za utrzymanie i rozwój, więc krzywa kosztu jest wysoka na starcie i wypłaszcza się później. Abonament jest kosztem operacyjnym: niski na wejściu, płacony bez końca, waloryzowany przy odnowieniu i w części umów zależny od obrotu, więc jego krzywa rośnie dokładnie wtedy, kiedy kanał zaczyna działać.

W horyzoncie jednego roku pierwszy model przegrywa każde porównanie i nie ma o czym rozmawiać. Punkt zrównania da się jednak policzyć na kartce, bez widełek, których na tej stronie nie podajemy. Weź dwie liczby roczne: pełny koszt abonamentu razem z aplikacjami, prowizjami i wsparciem, oraz koszt utrzymania i rozwoju własnej platformy po wdrożeniu. Różnica między nimi to Twoja roczna oszczędność. Podziel przez nią jednorazowy koszt wdrożenia i dostaniesz liczbę lat, po których oba warianty kosztują tyle samo. Jeżeli wychodzi mniej niż pięć, decyzja jest o czymś innym niż pieniądze, bo tyle te platformy u nas żyją i dłużej.

Ten rachunek pomija dwie rzeczy i obie przechylają go w tę samą stronę. Pierwsza: wdrożenie zostaje w firmie. Kod, integracje i model danych są Twoje także wtedy, gdy zmienisz partnera wdrożeniowego, a zakończony abonament nie zostawia niczego poza plikiem eksportu. Druga: koszt operacyjny rośnie z obrotem, a inwestycyjny nie. Podwojenie sprzedaży w abonamencie podwaja część rachunku, a na własnej platformie kosztuje tyle, ile serwer i ewentualnie jedna optymalizacja.

Wniosek jest węższy, niż zwykle brzmi w tej dyskusji, i dlatego warto go zapisać wprost. Abonament jest właściwy tam, gdzie proces jest standardowy, katalog niewielki, a szybkość wejścia ważniejsza od kosztu w piątym roku. Wszędzie tam, gdzie cenę liczy ERP, gdzie w firmie kupuje kilka osób z limitami i akceptacją, gdzie asortyment idzie w dziesiątki tysięcy indeksów i sprzedaje się w opakowaniach, płacisz miesięcznie za coś, co i tak trzeba będzie obejść. Wybór między trzema kolumnami z tabel wyżej jest wtedy tańszy, także w pierwszym roku, bo obejść w nim nie ma.